تاریخ رقص فلامنكو در كتب و نشریات :

با اینکه بین المللی سازی رقص فلامنکو از دورانی قدیمی سرچشمه میگیرد اما از قرن نوزدهم اسنادی وجود دارد که  از فعالیت ها در نقاط مختلف دنیا از رقاصان زن و مرد حکایت می کند. ماکارونا در 1895 در برلین فعالیت می کرد. آنتونیا مرسه ، لا آرخنتینا در سال 1914 کشورهایی مثل فرانسه، بریتانیای کبیر و روسیه را در نوردیده بودند. کمپانی باله روسی سرجه داویلیر در سال 1915 فلیکس ال لوکو را با خود برای اجرای قطعاتی با حال و هوای اسپانیولی به لندن برد.

بر طبق نوشته های محقق خوسه لوئیس اورتیس نوئِوو در کتابی بنام " من فلامنکو را خیلی دوست دارم" ، شاید در 1879 بود که صادرات فلامنکو آغاز شد: و در پاریس بود، در سیرک پاریس، جایی که در آن جشنی باشکوه اسپانیولی برای جمع آوری پول به نفع فقرای آسیب دیده ( در سیل مورسیا وآلمریا) برگزار شد، و در این جشن بود که برای اولین بار فلامنکو توانست در شهر پاریس نمایش داده شود".

روز نامه " کرونیستا" می نویسد که در ناپل 13 جون 1890 " در این شهر یک گروه رقص و آواز فلامنکو  برنامه خواهد داشت و در حال بستن قرارداد با قسمت اعظمی از کسانی هستند که برای کلاس نمایش آماده می شوند". طبق روزنامه " آتیه" در سال 1891 بود که در شهر نیویورک قراردادهایی توسط شرکت های مختلف تأتری با بالرین ناتالیا خیمنس امضاء شد.  و در مقاله ای چاپ شده توسط نشریه" توسعه" در سال 1893 آمده بود که در شهر شیکاگو با هدف برگزاری در نمایشگاه جشن های آندلسی، تعدادی خواننده، رقصنده خالئو و  بهترین رقاصه هایی که در استان های سویل، کادیس و مالاگا وجود دارد شرکت خواهند نمود".

در اولین دهه های قرن بعد، ستارگان مشهور بین المللی همانند آنتونیا مرسه یا " آرخنتینا" و ویسنته اسکودرو وجود داشتند که برنامه هایی را در تأتر پاریسی تیریانو- لیریک در 1925 اجرا کردند. یک سال قبل از این در تأتر اُلیمپیای پایتخت فرانسه لائورا سانتلموی سویلی به نقل از آنخل آلبارس کابایرو در کتاب "رقص فلامنکو" برنامه داشت تا سال 1940 که برای همیشه به اسپانیا بازگشت، پس تمام مسیر حرفه ای او به عنوان رقصنده در خارج از کشورش پیشرفت کرد . او تا روسیه، چین، ژاپن و آمریکای جنوبی نیز سفر کرد". و کودتای نظامی فرانکو و کشمکش های بعدی کاری به جز رشد بیشتر فلامنکو نکرد.

در این میان گروه جدیدی از رقاصان شروع به درخشش در این میان کردند.دو جوان سویلی بنام آنتونیو و روساریو با تشکیل یک زوج دنیا را با موفقیت طی کردند.آنها در آرژانتین همراه کارمن آمایا نمایش "شگفتی شگفتی ها " را به صحنه بردند. و تا زمان جدایی شان در سال 1952 در تأتر الیزه پاریس پایتخت های بزرگ امریکای لاتین را وطی یک دهه کامل ایالات متحده را طی کردند. سپس آنتونیو روییس سولر ، آنتونیوی رقاص، مسیر درخشانی را به تنهایی طی کرد و به عنوان یکی از بهترین استادان رقص فلامنکو و کلاسیک اسپانیولی مورد ستایش بود.

در 1946 یک سال پس از مرگ آرخنتینیتا ، خواهرش راه او را ادامه داد. پیلار لوپس انجمنش را در نیویورک بنیان نهاد که تا سالهای هفتاد به فعالیتش ادامه داد. و علاوه بر این به یکی از منابع پرورش دهنده رقاصان مبدل گشت. از این مدرسه شیک دارای سبک پلادوس یک میراث فرهنگی بر جای ماند که چهره هایی مانند ال گاتو، خوان پلائو، فایکو یا فاتی-، از آن بیرون آمدند. رقاصانی پرورش داد که بعد ها خود دارای اسم و رسم شدند.

این تیم دارای هنرمندانی مانند خوسه گرکو، ال گوئیتو، ماریو مایا و غیره بود و همچنین آنتونیو گادس کسی که جهشی جدید به رقص فلامنکوی تأتری با آثاری چون "کارمن"، "عروسی خون"،"عشق جادویی" – سه گانه تراژیک برده شده توسط کارلوس سائورا به سینما- یا " چشمه اُبخونا" داد. در حال حاضر انجمنی که به نام اوست تیمی را پرورش می دهد که اثرش شهرت دارد. به علاوه اولین مدیر باله ملی اسپانیا بود که در سال 1978 با هدف امضای تعدی برای حفظ و تحول رقص اسپانیولی و فلامنکو بنیانگذاری شد که تا کنون ادامه دارد.

پایان فلامنكو تاتر :

بدون ترک کردن تأتر ولی با کنار گذاشتن موضوعات آن ، رقص فلامنکو نیز با صحنه های جدید سالهای پنجاه و شصت مطابقت یافت. فستیوال ها، کلوپ ها و صحنه ها بازگشت به اشکال سنتی را در تمام ابعاد خواستار بودند. و مسلماً در رقص نیز همینطور. دوره، دوره  انریکه کوخو، تیا خوانا د لا پیپا، فاروکوف ماتیلده کورال، تونی ال پلائو، مانوئل سولر، مانولو مارین، مانوئلا وارگاس، لا چونگا، مانولته ، مرچه اسمرالدا، .....برخی از آنان راه گشا بودند و برخی دیگر سبک آفرین، برخی راههای مخصوص خودشان را داشتند و سایرین راههای ساخته شده توسط دیگران را حفظ می کردند. زمانی که  خوشبختانه با سریال تلوزیونی " ریتو و جغرافیای رقص" به تصویر کشیده شد، جایی بود که در دوستی یک  گروه رقاصان، حرفه خود را بدون هیچ تزئینی به تصویر کشیدند.

و با ارزش ترین چیز در این تاریخچه این است که هنوز حاضر است. یک گام ، یک ژست، یک حالت غلط، یک صحنه نمایش، یک تحریر، یک جزئیات سبکی... بودند، هستند و خواهند بود. نسل به نسل میراث رقص فلامنکو برای حفظ شدن و برای تکامل یافتن به خوبی انتقال می یابد. یک مثال واضح سبک سویلی است که به شکل هنرمندانه ای رقاص های کنونی مثل ایسابل بایون را با چهره های تاریخی مثل روساریو لا مخورانا با سابقه بیش از یک قرن  پیوند می دهد. و اینکه هیچ چیز مانند رقص سرزندگی هنری راکه بخشی از فلامنکو است نشان نمی دهد. 

فلامنکو نیوز